Audyt dużego projektu programistycznego wymaga połączenia twardych reguł bezpieczeństwa (analiza sekretów, podatności bibliotek, konfiguracji IaC) z głębokim zrozumieniem semantyki kodu. Zamiast polegać na pojedynczym modelu, proces wykorzystuje weryfikację kontradyktoryjną: model weryfikujący rygorystycznie kwestionuje każde zgłoszenie pod kątem fałszywych alarmów.
Wszystkie wykryte problemy zostały skatalogowane zgodnie z taksonomią CWE w ustandaryzowanym formacie SARIF 2.1.0, a moduł Fix Sessions automatycznie przygotował i przetestował poprawki w dedykowanych gałęziach git, chroniąc stabilność gałęzi głównej.